Showing posts with label #ങേ. Show all posts
Showing posts with label #ങേ. Show all posts

May 4, 2020

കാറ്റിലും കോളിലും
ഇടവകപ്പള്ളി നഷ്ടപ്പെട്ട
രാത്രിയിൽ
ലൂസി
കനാൽ ബണ്ടിന്
അരികിലൂടെ
വഞ്ചി തുഴഞ്ഞു.
അവരുടെ മീനുകൾ
സ്വർഗ്ഗരാജ്യം തേടി നീന്തി

ബെഞ്ചമിന്റെ പ്രാവുകൾ
നനഞ്ഞ കൂടുപേക്ഷിച്ചില്ല
ചുറ്റിൽ നിന്നും
നക്ഷത്രങ്ങൾ മാഞ്ഞ രാത്രി
അയാൾ പ്രാവ് കറി
കൂട്ടി ചോറ് കഴിച്ചു.

പ്രാവുകൾ
സ്നേഹിച്ച ഒരുവന്റെ
ആമാശയത്തിലേക്ക്
തൂവലുപേക്ഷിച്ചു
പൊരിഞ്ഞു ചെന്നു

മാഞ്ഞുപോയ വേദനാലയം
എന്ന നിലയിൽ
നിറയെ
പ്രാപ്പിടിയന്റെ
തേങ്ങലുകൾ.

അത്തരമൊരു
വിചിത്ര ഭ്രമത്തിൽ
ലൂസിയിൽ നിന്ന്
അവളുടെ താറാവ്കൂട്ടം
കൂടോഴിഞ്ഞുപോയി

ഇടവകപ്പള്ളി
നിന്നിടത്ത്
ലൂസി
തനിച്ചായി
അവൾക്ക് 
ആ രാജ്യം നഷ്ടമായി..

(Jan 2020)

a.
ആഹാ ആഹ്ലാദമേറുമ്പോൾ 

അടിവയറ്റിൽ അക്വേറിയമെന്ന പോലെ
ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ദിവസത്തിൽ 

ഒരുപാടുയരെ ഒരു കെട്ടിടത്തിൽ 

ഒരുപാടാളുകൾക്ക് നടുവിലിരുന്ന് 

മേഘങ്ങൾക്കൊപ്പമിരുന്ന്
ഒരാൾ എന്തോ വായിക്കുന്നു.


b.
സാധാരണക്കാരന്റെ ജീവിതം 

അയാൾക്കനുവദിച്ചുകൊടുത്ത 

സമയത്തിൽ നിന്ന് 

അയാളൊരു 

അസാധാരണക്കാരനെ 

മെനഞ്ഞെടുത്തു തോറ്റു 

ഭക്ഷണശാലയിൽ 

കുശിനിക്കാരൻ ഒ

ളിച്ചു വെച്ച നെയ്പ്പാത്രം
നമ്മെ നോക്കിചിരിച്ചു
ആഹാരങ്ങളിൽ നിന്ന് 

രുചിയിറങ്ങിപ്പോയി.
എരിവിലിപ്പോൾ 

കണ്ണ് നിറയുന്നു.


c.
ഹൃദയ നിരാസങ്ങളുടെ 

ഈ രാവിൽ

വിനോദങ്ങളിൽ 

ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവർ 

വീഞ്ഞുകുപ്പികൾ
നർഗ്ഗില പുകച്ചുരുളുകൾ
മെറ്റാ മ്യൂസിക് 

എന്നിങ്ങനെ
കുതിർന്നു പോവുകയാണ് 

തീന്മേശയിൽ 

തണുത്ത നിലയിരിക്കുന്നു 

വിനീഗറിൽ
മുക്കി വെച്ച കരൾ
കടുത്ത കട്ടങ്കാപ്പി 

കണക്കിന് 

ഒഴുകിയിറങ്ങുന്ന 

രക്തം

ഇനി നാമിങ്ങനെ 

ഓർക്കപ്പെട്ടാൽ മതി.


d.
ഏറെ മാനസികമായി 

പരിക്ക് പറ്റിയ സ്വാതന്ത്ര്യവാദികൾ 

എന്ന നിലയിൽ ജീവിതം 

പുകക്കുഴലുള്ള തീവണ്ടി കണക്ക് 

കിതച്ചു നീങ്ങുമ്പോൾ 

നമ്മിൽ പെട്ടവരല്ലാത്ത ജനത 

നമ്മെ നോക്കി 

ചിരിച്ചു തുമ്മുമ്പോൾ 

വിഷാദം പടർന്ന 

കുന്നിൻ മുകളിൽ 

ഒരിക്കൽ പോലും 

കാറ്റു കൊള്ളാത്ത പട്ടങ്ങൾ 

എന്ന നിലയിൽ 

ആഘോഷിച്ചു രസിച്ച 

കാലഘട്ടത്തിന്റെ 

നിഴലുകളെ 

ഓർക്കുകയല്ലാതെ 

പിന്നെ?


e.
ശ്രമപ്പെട്ടു തുന്നിയ 

ചിറകുകൾ 

ഒരു സ്വപ്നത്തിലെ 

ശലഭങ്ങൾക്കും 

പകമാവാത്ത സ്ഥിതിയിൽ 

പരാജയം 

മഴ നനഞ്ഞ പൂവുകളേക്കാൾ 

ഭംഗിയിൽ 

വിരിഞ്ഞു വന്നു 

നിൽക്കുമ്പോൾ 

ആർത്തു വരുന്ന 

സൂചിമുഖി കുരുവികളെ 

കൊണ്ട് 

നിറയുകയാണ് 

നമ്മുടെ 

പുസ്തകത്തിലെ പേജുകൾ.


Apr 23, 2020

ശ്രദ്ധിക്കൂ
ആകസ്മികതകളിൽ നിന്ന്
ഒളിച്ചുകടക്കാൻ
ഏകാകികൾക്ക്
കഴിയില്ല
അവരുടെ
ബൈസൈക്കിളിനു
'ഠ'
എന്നയക്ഷരമില്ല !
സഞ്ചരിക്കാൻ
തീവണ്ടിപ്പാതകളില്ല
രഹസ്യങ്ങൾക്ക്
സൂക്ഷിപ്പുകാരില്ല.
വാഴത്തോട്ടങ്ങളിലെ
ചീരത്തണ്ടുകൾ പോലെ
അവ
തഴക്കത്തിൽ
വളരുന്നു
തൽക്ഷണം
വെളിപ്പെട്ടു കിട്ടുന്ന
ലോകത്തിലെ
നിഴൽമരങ്ങളിൽ
വാതായനങ്ങൾ
കണ്ടെത്തുന്നു.
കുത്തി നിർത്തപ്പെട്ട
കമ്പിറാന്തലുകൾ
നോക്കിയാണ്
അവരുടെ
പലായനം
ഓരോ
രാത്രികളുടെയും
ജനിതകങ്ങളിൽ
അവരവശേഷിപ്പിക്കുന്ന
തേങ്ങലുകളാണ്
അവയ്ക്കടയാളം.
ബാന്റ് മേളം തുടങ്ങുന്നു
ആകസ്മികതകളിൽ
നിന്ന്
ഏകാകികൾ
'ഠ' നഷ്ടപെട്ട
ബൈസൈക്കിളുകൾ
പറത്തി പോകുന്നു.
ധൃതിയിൽ
വാഷ്‌റൂമിലെ
കണ്ണാടിയിലെ
പ്രതിബിംബത്തിലേക്ക്
മൊബൈൽ ഫോണുമായി
കടന്നു വന്ന
കറുത്ത
ചുണ്ടുകളുള്ള
പെൺകുട്ടി
സംശയമൊട്ടുമില്ലാതെ
ആ കവിത
പൂരിപ്പിച്ചു പോകുന്നു.

പ്രേമത്തിന്റെ യാത്രകൾ 

സൂര്യകാന്തി
തോട്ടങ്ങൾക്ക്
കുറുകെ
സഞ്ചരിക്കവേ
കാറ്റിൽ നിന്ന്
വേർപ്പെട്ടു പോയ
വിത്തുകൾ
എന്ന ഉപമയ്ക്ക്
യോജിക്കും വിധം
കുട്ടിക്കാലങ്ങളിൽ
നിന്ന്
പുറന്തള്ളപ്പെട്ട കുട്ടി
പുരാതനമായ
വികാരങ്ങളിൽ
ഒന്നാമനായ
വിശപ്പിന്റെ
ശല്യം കൊണ്ട്
കരയുന്നു.


എട്ടാം ബോഗിയിൽ
ചുറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്നു
ചുംബിക്കാനൊ-
രുങ്ങുന്നവരുടെ
ചുണ്ടിലെ
അപ്പതുണ്ടുകൾക്ക്
അവന്റെ വയറിന്റെ
കൃത്യം പാകം.


കാലം പോലെ
നിമിഷം കൊണ്ട്
കുറുകെ പാഞ്ഞു
പോകുന്ന
തീവണ്ടിയുടെ
ചാനലുകളിൽ വെച്ച്
അവർ പരസ്പരം
ഒളിച്ചു വെക്കാതെ പോയ
മുറിവുകളുടെ ചുണ്ടുകൾ
അവന്റെ വിശപ്പിന്
അപ്പമാകുന്നത് കൊണ്ട്
മാത്രം
പ്രേമം പൂത്ത
അപ്പക്കൂടകളിൽ
സ്വയം 

നഷ്ടപ്പെട്ടുപോവുന്നവരാവുകയാണ് 
ഈ തീവണ്ടിയിലെ
കമിതാക്കൾ..
*
ചിത്തരോഗാശുപത്രിയിൽ 
നിന്ന്
ഇന്നലെയിറങ്ങി
കാഴ്ചകളും 
അവയിലെ
രൂപങ്ങളും
പൂക്കളും
പഴങ്ങളും
മേഘങ്ങളും
വാഹനങ്ങളും
മറ്റുമാവുന്നത്
മുഴുവനായി
മാറിയെന്ന്
ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു
അതുപറയുമ്പോൾ
തന്റെ വെളുത്തു-
പതുത്ത താടിയിൽ നിന്ന്
അപ്പൂപ്പൻതാടികൾ
പറന്നുപോയതും
നാഭിയിൽ നിന്ന്
കുപ്പായം തുറന്ന്
സൂചിമുഖിക്കുരുവി
പുറത്തു വന്നു ചിലച്ചു
പറന്നതും
കണ്ടില്ലെന്നു തോന്നുന്നു.
എന്നാലും ഞാനിപ്പോൾ
ചിത്തരോഗിയല്ലാതായി.
ഇനി 
പ്രതിമാസക്കണക്കുകൾ
എഴുതുമ്പോൾ
അക്കങ്ങൾ
ഉറുമ്പുകളായി
നടന്നു പോവില്ലായിരിക്കും
'ങ്ങ' എന്നയക്ഷരത്തിൽ-
നിന്നൊരു കുട്ടിയാന
ചിന്നം വിളിക്കില്ലായിരിക്കും.
എന്നിട്ടുമെന്തിനോ
ആശുപത്രി പതിവുകൾ
തെറ്റാതെ നടന്നു പോന്നു
ഭക്ഷണത്തിനു ശേഷം
ഞാൻ സൂര്യകാന്തി
വിത്തുകൾ
തിന്നുപോരുന്നു.
വയറു നിറയെ
സൂര്യകാന്തി
തോട്ടമായെന്ന്
പറഞ്ഞപ്പോൾ
ഡോക്ടർ
വാൻഗോഗിനെപ്പോലെ
ചിരിച്ചു
നഴ്‌സ്
തന്റെ ചിറകിലെ
ഒറ്റത്തൂവൽ കൊണ്ട്
തലയിൽ തഴുകി
ഞാൻ തിരികെ
വീടിനെ തൊട്ടു.

**
ഏറെ നാളുകൾക്കൊടുവിൽ
രാത്രി
എന്റെ മുറിയിൽ വീണ്ടും
ഓപെറ.
ദിമിത്രിയോസിനു വേഷം
പച്ചയായിരുന്നു
ഹാ
സുന്ദരൻ
മദ്ധ്യവേനൽ സ്വപ്നം
ഉറക്കം വരാത്തപ്പോൾ
ഡോക്ടർ തരുന്ന
മൾബറിപ്പഴങ്ങൾ
തരുന്നു അമ്മ
എന്റെ 'അമ്മ
മാക്സിം ഗോർക്കിയുടെ
'അമ്മ.
ഞാൻ
വളരെപ്പെട്ടെന്ന്
ഉറങ്ങിപ്പോയി.

***
രാവിലെ
ഉണർന്ന് നടന്നു
പ്രഭാതങ്ങളിൽ
ആൾക്കൂട്ടത്തിന്റെ
നിഴലുകളിൽ
മേയുന്ന
വരയാടുകളെ കണ്ടു,
കൈവീശി
അവയ്ക്കിടയിൽ പെട്ടു,
സ്നേഹമാവണം
ദേഹം നിറയെ
തെച്ചിപ്പൂക്കൾ
വിരിയുന്നു
കണ്ടു വന്ന
ചേട്ടന്റെ കണ്ണുകളിൽ
നദിയൊഴുകുന്നു
ചുവന്ന നദി
ഞാൻ ചിരിച്ചു ,
ചുറ്റിലും
ലാങ്കി ലാങ്കി മണം
ഒഫീലിയ പൂക്കൾ
മണത്തിനും
നിറത്തിനും
ഇടയിലൂടെ
നടത്തിക്കൊണ്ടു
പോകവേ
മുറിയിൽ
നിന്നിറങ്ങിപ്പോവുന്നു
എന്റെ ബാൻഡ് മേളം
'നീ വരുമ്പോ തിരിയെ വരാവേ'
എന്ന്എന്റെ സ്വന്തം
ബിയൂഗിളുകാരൻ.
അന്നേരം
കണ്ണിൽ നിന്നൊഴുകുന്നു
നീല നദി.
നടത്തം
അപ്പൂപ്പന്താടിക്കാരൻറെ
വീട്ടിലെത്തി നിൽക്കുന്നു.
കൂടെ നടന്ന മിൻസാരം
എന്ന കുതിര
ഇത്തവണ
നന്നായി നിന്ന് കിതച്ചു
ഞാൻ നോക്കുമ്പോൾ
ചേട്ടൻ
ഡോക്ടറുടെ
പതിവുപുസ്തകത്തിൽ
റംബ്രാന്റിനെ പോലെ
വരയ്ക്കുന്നു.
എന്റെ
ബാൻഡ് മേളം
തിരികെ വന്നു കേറുന്നു.
മുറിക്കുള്ളിൽ ഇപ്പോൾ
കുട്ടിയാനക്കൂട്ടം
നിശാശബ്ദങ്ങൾ
പർപ്പിൾ ഓർക്കിഡ് പൂക്കൾ
നീല മിന്നാമിനുങ്ങുകൾ
ഹ ഹ !
മനസ്സിലായില്ലല്ലേ ?
ഇതാ
ഇരുട്ടിന്റെ ബാൻഡിൽ നിന്ന്
തെറിച്ചു പോകുന്നു
ഒരേകാകിയുടെ
ബ്യുഗിൾ.

Apr 16, 2020

സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയാൽ
നിനക്ക്
മുപ്പത്തിയഞ്ചോളം
സന്ദര്ശകരുണ്ടെന്ന്
എനിക്ക് കാണാം
തവിട്ടു നിറമുള്ള മുടിയിൽ
വിളർത്ത വെള്ളപ്പൂക്കൾ
കാപ്പിക്കുരുക്കണ്ണിൽ
നിറഞ്ഞ നീലക്കടൽ
കാണാൻ വരുന്ന
സന്ദർശകരെ
എനിക്കറിയാം
മുപ്പഞ്ചു തവിട്ടുനിറ-
ഷൂസുകൾക്ക് മേലെ
ഞാൻ ശൂ വെച്ചിട്ടുണ്ട്
മുപ്പത്തിയഞ്ചു കറുത്ത
തൊപ്പികൾ
സുന്ദരങ്ങളായ തലകൾ
വഹിച്ചു കൊണ്ട് പോകുന്നതും
കണ്ടിട്ടുണ്ട്
എന്റെ പ്രണയത്തിലെ
ഭംഗിയില്ലാത്ത 
കാക്കകൾ
അവയ്ക്കു മേലെ
ഇതാ അപ്പിയിട്ടു
പറക്കുന്നു.
ഇനിയുള്ള
മുപ്പത്തിയഞ്ചു
ചിത്രപതംഗങ്ങളെ കുറിച്ച്
ഞാൻ പറയത്തില്ല
അവയെന്റെ
പ്രേമത്തിലേക്കു
മാറിയിരിക്കുന്നു
ചിറകടിക്കുന്ന
ചിത്തഭ്രമങ്ങൾ.

സൂക്ഷിച്ചു നോക്കുമ്പോൾ
മുപ്പതു സന്ദര്ശകരുള്ളതായി
ഇപ്പോഴെനിക്കറിയാം
മുപ്പതു കാലൻ കുടകൾ
ഞാൻ കമ്പിയൊടിച്ചു
വെച്ചിട്ടുണ്ട്
മുപ്പതു വിരലുകളിൽ
എന്റെ  റോസമുള്ളുകൾ
കൊള്ളിച്ചിട്ടുണ്ട്
ആ  മുറിവുകൾ
നീ കണ്ടുകാണാനിടയില്ല
മുപ്പതു ദല-
മർമ്മരങ്ങൾ
എന്റെ വിതുമ്പലുകളിൽ
ഇതാ ഓശാന പാടുന്നു

ഇപ്പോഴിതാ
ഇരുപതു സന്ദർശകർ
നിന്റെ പടിക്കെട്ടു കയറുന്നു
കറുത്ത ഇരുപതു മേലങ്കികളിൽ
എന്റെ പൂച്ചക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ
പല്ലുകളുരസുന്നു
കീറിയ ദ്വാരങ്ങളിൽ
ഈർഷ്യകളുപേക്ഷിക്കുന്നു.
ഇരുപതു പുത്തൻ 
ചുംബനങ്ങൾ നിന്റെ
വിരലുകളിൽ ഇപ്പോൾ
കൊരുത്തുവെയ്ക്കില്ല
അവയെന്റെ വിജനതകളിൽ
പൂക്കാനുള്ളവയാകുന്നു   

 ഇപ്പോൾ നിനക്ക്
സന്ദര്ശകരില്ല
അതെ 
ഏറ്റവും അടുപ്പമുള്ള
പട്ടിക്കുഞ്ഞിനെ
തുറന്നു വിടുന്നയാനന്ദമാണ്
ഇപ്പോൾ.

നാമൊരിക്കലും
ഇനി കണ്ടുമുട്ടുകയില്ല
കുന്നിന്പുറങ്ങളിൽ ശേഷിക്കുന്ന
പർപ്പിൾ പൂക്കൾക്കിടയിൽ നിന്ന്
നിന്നെ പറിച്ചെടുത്തു
സൂക്ഷിക്കുക
മാത്രമാവും ശേഷിക്കുന്ന
നേരങ്ങളിൽ 
എനിക്ക്
ചെയ്യാനുണ്ടാവുക.

Apr 11, 2020

ഗാസ്പാറില്ല ദ്വീപിൽ
എനിക്ക് സ്വന്തക്കാരില്ല
യാത്രക്കിടയിൽ
പ്രണയം പോലും
തിരഞ്ഞിട്ടില്ല
എന്നിട്ടും
കടലിനു നടുവിൽ
ഞാൻ ഗിറ്റാറിൽ
പെട്ടു.

കറുത്ത തൊപ്പിയിൽ
പാട്ടിലെ മീനുകൾ
ജീവിച്ചു
ആൽബെർട്ട പട്ടണം
എന്നെ കാത്തു നിൽക്കുന്നു
എന്ന് അപ്പോൾ
ഞാനോർമിച്ചു.
ദ്വീപ് വെളുത്ത
കുതിരയെ പോലെ
ചിനക്കുമ്പോൾ
ഞാനവിടം വിട്ടു.

വെളുത്ത കുപ്പായത്തിൽ
ഇലകൾ വരച്ചുവെച്ച്
മേലെ വന്ന തിങ്കളെ
നോക്കി നടക്കുമ്പോൾ
മെറ്റിൽഡ എന്നെ
തിരിഞ്ഞു നോക്കി
അവളുടെ ഡോക്ടർക്കവളോട്
തീരാത്ത പ്രണയമാണ്.
ധവള നക്ഷത്രങ്ങളുടെ
തീരാത്തിളക്കം
.
വിളഞ്ഞ
ചോളപ്പാടത്തിനരികെ
നടക്കുമ്പോൾ
മിഖായേൽ
ഗ്രാമത്തിലെ വിശപ്പിന്റെ
ബ്ലാക്ക് ആൻഡ് വൈറ്റ് 
ചിത്രങ്ങളെടുത്തു
കുഞ്ഞുങ്ങൾ
വെറുതെ പേടിച്ചു
അവർക്കയാൾ അപ്പം
കൊടുത്തു.
കൈ ചേർത്ത് പിടിച്ചു
പിന്നെയും പടമെടുത്തു.

ഫം-ങു-ലയോവിലെ
കണ്ടു കൈ വീശിയ
ജനതയ്ക്ക്
കടന്നു പോകുമ്പോൾ
വയലിൻ
കൊടുത്തു
മാസ്ക്കിട്ട കുട്ടി
കണ്ണുകൾ കൊണ്ട്
ചിരിച്ചു.
വയോധികർ
കൈകളുയർത്തി
സലാം കാണിച്ചു.

തോണിയിൽ വെച്ചാരോ
ദാഹത്തെ കുറിച്ചു
ചോദിച്ചു
എന്റെ ദാഹം
ലോകത്തിന്റെ
മുറിവുണങ്ങുമ്പോൾ
മാറുമെന്ന് പറഞ്ഞു
ബോട്ടോലാനിൽ
ഗോതമ്പ് ബിയറുമായി
കാത്തിരിക്കുന്ന 
ചങ്ങാതിമാരുണ്ടെന്നോർത്തു.

തുടർന്ന്
ലോകത്തിന്റെ 
മുറിവുകൾക്ക് വേണ്ടി
പാടിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.
കാട് കൈമോശം വന്ന
വിദ്വാൻ എന്ന നിലയിൽ
ഞാൻ, എന്നെ
ഈ വേനലിൽ ചുമ്മാ
ഉപേക്ഷിക്കുകയാണ്

പിരിഞ്ഞുപോയ
പച്ചയുടെ ഒഴിവിൽ
ചില സങ്കൽപ്പങ്ങളെ നിറച്ച്
ഒരു നഗരമായി
ഞാൻ
ഇവിടെയവശേഷിക്കുന്നു.

നോക്കൂ
ഒരുത്തരാധുനിക നഗരം
ആകാശത്തിൽ
മുഖംനോക്കി
കിടപ്പു തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു.

വിചാരങ്ങൾ
യാത്രികരെ നിറച്ചു
തലങ്ങും വിലങ്ങും പറക്കുന്നു.
കവിതയെഴുതുന്നവരുടെ
പേർസ്യൻ പൂച്ചകൾ
നഗരം ചുറ്റി വരുന്നു.

ഹാർമോണിയങ്ങളും
മാൻഡലിനുകളും
കിലുങ്ങികുണുങ്ങി
വരുന്ന വഴിയരികിൽ
മഹാവീരന്റെ
ദീർഘകായ പ്രതിമ,
ഹേയ്
ബുദ്ധന്റെ ബൈസെപ്സ്
അത്ര പോരാ
അഹിംസാ തിസീസുകളുടെ 
കാര്യത്തിൽ ചില
തർക്കങ്ങളുണ്ട്.
കിള്ളിനോച്ചിയിലും
വാവുനിയയിലും
കിളികൾ ഇനിയും
പറന്നു തുടങ്ങിയിട്ടില്ല.

ബുദ്ധൻ 
കരഞ്ഞു തുടങ്ങി
ശോകം, വൈ ദിസ്‌
കൊലവെറി.
ഒരു നഗരമായാൽ
പണ്ടംപണയ
സ്ഥാപനങ്ങളുൾപ്പടെ
ഇതൊക്കെ പതിവാണ്
ഒന്നിൽ നിന്നൊന്നിലേക്ക്
സമയം പൊയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കും.
ചുവന്ന കുടകൾ
നിറഞ്ഞ നഗരത്തെരുവിലേക്ക്
സിഗ്നൽ തെറ്റിച്ചുവരുന്ന 
ഈ വികാരമേതാണ്
ചിത്രകാരി പെൺകുട്ടിയുടെ
നട്ടെല്ല് തകർക്കാൻ
ഈ അപകടം ധാരാളം
മതിയാവും
അപകടം ഒരുവളെ
കടുത്ത കലാകാരിയാക്കി
നഗരം വേദനകളുടെ
വേദാന്തമെഴുതി
ചുവരുകൾ കറുപ്പിച്ചു.

തുറമുഖങ്ങൾ
പ്രണയത്തിനു
പട്ടുറുമാൽ തുന്നുന്ന
പറുദീസകളാണ്
ഭോഗിക്കുന്നവരെ
നിറയൊഴിക്കാൻ
കടൽക്കൊള്ളക്കാർക്ക്
കഴിയും
ഭാഗ്യം ഈ നഗരത്തിന്
കടലുകളില്ല
പ്രണയികളുടെ
ചെകിളപ്പൂക്കൾ
ശരിക്കും സേഫ്.

ഈ നഗരം
തുറമുഖങ്ങളെ
മിസ് ചെയ്യുന്നില്ല.
വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ
നാടകനടിമാർ 
നിരത്തിൽ 
സൈക്കിളോടിക്കുന്നു.
കുപ്പായം
വായുവിൽ പൊങ്ങുന്നു.

ചുവന്ന കുടകൾ
ഒഴുകി നീങ്ങുന്ന
മഴയുള്ള നേരം
നഗരം
അപരാധികളുടെ
ചായക്കോപ്പയ്ക്ക്
മുന്നിൽ
മഴതുള്ളി
തെറിപ്പിച്ചു നിൽക്കുന്നു
ആനന്ദങ്ങളുടെ
പുസ്തകത്തിന്
ചട്ട തുന്നുന്നു.

പതിവിലുമധികം
കാറ്റു വീശിയ നേരം
ഹോൺ മുഴക്കി വന്ന
ട്രാമിൽ നിന്നിറങ്ങിയ
താടിക്കാരനാരാണ്
അയാൾക്ക്
പ്രണയമുണ്ടായിരുന്നു
ഈ നഗരത്തിന്റെ 
ദാർശനികപ്രശ്നങ്ങൾ
അയാൾ ചമയ്ക്കും.
പ്രതിസന്ധികൾ
പട്ടത്തെക്കാൾ ഉയരം
തേടി പറക്കും

കൊള്ളാം
ഇതിപ്പോൾ
നിങ്ങൾക്കുള്ള
നഗരമായിട്ടുണ്ട്
മഞ്ഞക്കാബുകൾ
വരും, കയറണം
നേര് പറയണം 
നിങ്ങൾക്ക് 
ദുരിതങ്ങളില്ലല്ലോ?
ഒരിക്കലും
കാടുപേക്ഷിക്കില്ലല്ലോ?
നമുക്കിടയിൽ
പർവ്വതങ്ങൾ
ഋതുക്കൾ
കൈമാറിച്ചിരിച്ചു
വിളുമ്പലുകളിലെ
യാത്രകളിൽ
ചെമ്മരിയാടുകളെ
സമ്മാനിച്ചു
നീരിന് പൊയ്കകൾ
കാണിച്ചു
ആരോൺ നമ്മുടെ
ചിത്രങ്ങൾ വരച്ചു
ഇടയ്ക്കിടെ ഭാംഗ്
രുചിച്ചു.
അവനവിടെ തന്നെ
കാണുമെന്നു പറയുന്നു.

കഴിഞ്ഞ വരവിൽ
കിടക്കാനിടം തന്ന
റഷ്യൻ പട്ടാളക്കാരൻ
ഇവാൻ
പിരിഞ്ഞു പോയ
കാമുകിയെ ഓർമിച്ചു
ഏഴുവയസുകാരൻ ഡാനിയേൽ
നാലു ഭാഷകളിൽ
സ്നേഹിച്ചു
അവന്റെയമ്മ തുടരെ
പുകവലിച്ചു
വല്ലാതെ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.

തനിയെ വളർന്ന
ആപ്പിൾ മരങ്ങൾ
നീരൊഴുക്കിനരികെ
വെറുതെ കായ്ച്ചു
രണ്ടാം കയറ്റത്തിൽ
മാഹിയിലെ ഉന്മാദികൾ
ഒപ്പം ചായകുടിച്ചു
പതുക്കെ ബൈക്കോടിച്ചു.
മലയിടുക്കിൽ
മഞ്ഞിൽ മതിഭ്രങ്ങളിൽ
ഞാൻ മറക്കാതെ
നിന്നോട് പ്രണയം പറഞ്ഞു
പരിക്ക് പറ്റിയ ബൈക്കിനു
കുഴപ്പമില്ലെന്ന്
കള്ളം പറഞ്ഞു
അതേ യാത്രയിൽ
മലയിറങ്ങി
മഞ്ഞു പെയ്യുന്നു
മഴ കൂടെ ചാറുന്നു
പാതയരികിൽ കഫെയിൽ
നമ്മൾ വീണ്ടും
ചായ കുടിക്കുന്നു.
അതിർത്തിയിൽ സമോവറിൽ
നിന്ന് വീണ അതേ ചായ.

തിരിച്ചിറങ്ങുമ്പോൾ
മെക്കാനിക്ക് സലാം
പറഞ്ഞു
ഇരുട്ടിൽ
പട്ടണമണഞ്ഞു
നനഞ്ഞ
കാൽസറായികൾ
മാറ്റി
ഒഴുക്കിന്റെ ശബ്ദം
കേട്ടു
തണുപ്പിൽ
വീഞ്ഞും മീനും
കഴിച്ചു.
ഇവിടം കയറ്റമാണ്
പുതിയവർ വരുന്നു
പോകുന്നു.

അതേ
പർവ്വതങ്ങൾ
ഋതുക്കൾ കൈമാറി
ചിരിക്കുന്നു.
1.
പണ്ട് കാലത്തെ 
ഞാനിരുന്ന വീട്
ഇപ്പോൾ 
കിടക്കുകയാണ്
തലമുറകൾ 
താന്തോന്നിത്തരങ്ങൾക്ക്
വഞ്ചി കുത്തിയ 
തോടായിരുന്നു.
പറവകളും 
പരുന്തുകളും 
ചിറകൊതുക്കുകയും 
പറക്കുകയും ചെയ്തയിടം.
വീടിപ്പോൾ കിടക്കുകയാണ്
ഒന്നിച്ചു പൂത്ത പൂക്കൾക്കടിയിൽ
ചിരിച്ച്.

2.
തിരക്കുള്ളൊരു 
നഗരത്തിൽ 
ഞാൻ പാർത്ത ഒരു വീട്
ഇപ്പോൾ ചിത്രം വരയ്ക്കുകയാണ്
ബുദ്ധനും ചാപ്ലിനും
മുഖം നോക്കുന്ന 
ചുവരുകളുള്ള വീട്
കാഫ്ക
കണ്ണാടി നോക്കി
മുടി ചീകുന്ന
മുറിയുള്ള വീട്
വിഷാദരോഗി
വിതച്ച 
വിനോദത്തിന്റെ വിത്തുകൾ 
നിറഞ്ഞു കിടന്നയിടം
ഇപ്പോൾ
മുല്ലൈത്തീവിലെ 
മുരുഗവേലിന്റെ അനിയന്റെ 
വെങ്കായ ഗോഡൗൺ ആണ് 
ഗോഡൊക്കെ 
എന്നേ ഡൗൺ ആയിപ്പോയവരുടെ 
കടയ്‌സി കച്ചിത്തുരുമ്പ്.

3.
നഗരത്തിരക്കിന് 
പിന്നിലെ കീലടിച്ച
വഴിക്കരികിൽ
രണ്ടാം നിലയിലെ
വീട്ടിൽ എനിക്കൊപ്പം
ഇസഡോറ ഡങ്കനും
റോസാ ലക്‌സംബർഗും
ഹമ്മർ സൈക്കിളുമുണ്ടായിരുന്നു.
ഭംഗിയുള്ളൊരു 
താടിക്കാരൻ സുഹൃത്ത്
തിയറ്റർ പണിതു തന്നയിടം.
ഡ്യൂൺഹിൽ സിഗരറ്റിന്റെ 
മണമുള്ള മുറികളിൽ 
വീരപ്പനും
പാബ്ലോ നെരൂദയും
വിൻസെന്റും 
ബോബ് മാർലിയും 
എനിക്ക് മുൻപേ 
ജീവിതം തുടങ്ങിയിരുന്നു.
റമ്മും വികാരങ്ങളും മാത്രം 
ജീവിതത്തിൽ 
ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരുത്തൻ
നാലാമത്തെ പെഗ്ഗിൽ
പിണങ്ങിപ്പോയൊരിടം
വാട്ടകറുവാട് 
കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ 
ശ്രീലങ്കൻ രുചി കൂട്ടി 
ഞാനാദ്യം ചോറുണ്ടയിടം.
ഇപ്പോൾ
ഗാസയിൽ നിന്ന്
ജീവൻ മിച്ചം കിട്ടിയവരുടെ 
കുട്ടിയുടെ ചിരികൾ
ധ്വനിക്കുന്നുണ്ടാവണം.
അവർ 
നമുക്ക് നേരെ 
വിരൽ ചൂണ്ടുകയില്ല.

4.
ചരിത്രവും 
സംഗീതവും
കലയും 
നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയ 
നഗരത്തിലെ
മറ്റൊരു വീടും ഞാനും
ഒന്നിച്ചു കുറച്ചുകാലം
പരിപ്പ് 
പാചകം ചെയ്ത് 
കഴിക്കുമായിരുന്നു.
ചുവരിൽ 
ഈ മഹാരാജ്യത്തിന്റെ
ചരിത്രത്തുണ്ടുകൾ
ഒട്ടിച്ചു വെച്ചയിടം.
കറുത്തനിലമെന്നു
അവളാദ്യം കെറുവിച്ചയിടം
പിന്നെ പ്രണയിച്ചയിടം.
എല്ലാ യാത്രകൾക്കുമൊടുക്കം
വന്ന് വീണയിലകളെ
പച്ചയാക്കി കാത്തയിടം
ബസ് ടിക്കറ്റുകളും
മെട്രോ ബില്ലുകളും
കൂട്ടിവെച്ചയിടം.
ദുഷാമ്പിനെയും
റംബ്രാൻഡിനെയും
ജെറാഡ് റിക്തറേയും
പദ്മിനിയെയും
മറ്റനേകരെയും സു
പരിചയപ്പെടുത്തിയ,
ആഗ്നസ് വർദയെ
പൊയ്കയിൽ അപ്പച്ചനെ 
പിന്നെയുമനേകരെ
എമ്മാർ കാണിച്ചു തന്നയിടം.
ബ്രോകോഡ് കുപ്പികൾക്കൊപ്പം 
വളരെവൈകി നമ്മൾ 
ഉറങ്ങിയുണരാണ്ടായിരുന്നയിടം.
ഇപ്പോൾ 
പൗരത്വമില്ലാത്തവരായേക്കാവുന്ന 
ഇന്ത്യക്കാരിലാരോ
ആയിരിക്കണം
കാലുഷ്യങ്ങളുടെ നഗരത്തിലെ 
പലായനം ചെയ്തിട്ടില്ലാത്ത 
അഭയാർത്ഥി.
ബുക്കുകൾ മറിച്ചു നോക്കി 
ദിനങ്ങൾ
കഴിക്കുന്നവരുടെയിടം.
അവരെക്കൊണ്ട്
നിങ്ങൾ ന്യായമായും
ഭയപ്പെട്ടുതുടങ്ങും.

ഇനി പറയാൻ
എനിക്ക് വീടില്ല.
ദുരിതകാലങ്ങളിൽ തണൽ തന്നയിടങ്ങളുടെ
കുറിപ്പുകളുടെയവസാനത്തിൽ
സത്യത്തിൽ
ഒരിക്കലും എനിക്ക്
വീഡുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഏത് തരം ഉന്മാദങ്ങളുടെ
നഗരത്തിലെ 
അവിശ്വാസികളാണ് 
നാമെന്നോർക്കാതെയാണ് 
മാർത്താ
എഴുത്തുകൾ 
ചിതറി വീഴുന്നത്
വീഞ്ഞപ്പാത്രങ്ങളുടെയും 
പാനീസു വിളക്കുകളുടെയും 
നഗരത്തിൽ
ഏതോ 
തടി മേശയ്ക്കരികിലെ 
ചായക്കോപ്പകൾക്കിരുപുറം 
ഇരുന്നാണ് 
അതേ കോപ്പകളിലെ 
ചായക്കടലുകളെ 
കുറിച്ചു പറഞ്ഞതെന്ന്
ഓർക്കാനേ കഴിയുന്നില്ല

അതൊരു 
തെളിഞ്ഞ ഓർമയല്ല 
മാർത്താ
അതിലും 

വലിയ ഉന്മാദങ്ങളുടെ 
വൃത്തങ്ങളിലൂടെ 
പറന്ന പറവകളുടെ
ചിറകുകളുടെ
സഞ്ചലനമായിരുന്നു.


ഇതൊരു 

മങ്ങിയ ചിത്രമാവുന്നില്ല.
കൂടുതൽ 

തെളിഞ്ഞ നീരിലെ
പൂക്കൾ 
പോലെയാവുകയായിരുന്നു
ഈ നിരപ്പിൽ 
ഇപ്പോഴില്ലാത്ത
ഓളത്തിൽ നമ്മൾ 

നഷ്ട്ടപെട്ടുപോവുകയാണ്
മാർത്താ 

നഷ്ടങ്ങളിൽ നീ
ഞാൻ,
മാർത്താ..
പിസ്താഷ്യോ ഫ്ലേവറിൽ
എന്റെ വേനല്ക്കാലജീവിതം
തരക്കേടില്ലാത്ത വിധം
തണുപ്പ് പറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കെ
വിപ്ലവകാല ജീവിതത്തിലെ
സ്മൃതിപഥങ്ങളെ ഉഴുതുമറിച്ചു
കൊണ്ട് വന്ന ചിലതരം
അചഞ്ചല വികാരങ്ങളെ
എന്നോ കയറ്റിവിട്ട
കൽക്കരിത്തീവണ്ടി വീണ്ടും
വന്നെന്തിനിത്തരം 

വിനോദങ്ങളിലേർപ്പെടുന്നു
എന്നറിയാൻ വയ്യെങ്കിലും
വന്നവർക്ക് വിചാരങ്ങളിൽ 

കോൺ സൂപ്പ് വിളമ്പി 
സൽക്കരിക്കുമ്പോൾ
നിങ്ങൾ മുറിവുകൾക്കാഹാരം 

വിളമ്പുന്നുവെന്ന് കരുതുന്നത് നിർത്തൂ

നിറതോക്ക് പണ്ട് 

രക്ഷിക്കാതിരുന്ന 
ജനതയിനി ഒരിക്കലും
നിങ്ങളുടെ മുറിവുകളെ
ഉണക്കാൻ 

പോകുന്നില്ലെന്ന് 
ഓർത്ത്കൊണ്ട് വിപ്ലവസൂര്യനെ
താലോലിച്ചു കൊള്ളുക


പക്ഷെ നോക്കൂ
ചിലിയൻ പറവകൾ 

കൊത്തികൊണ്ടുവരുന്ന
സന്ദേശങ്ങൾ 

നിങ്ങളുടെ നിബിഡ-
വനങ്ങൾക്കാശ്വാസമാവുമോ?

അതേ സന്ദേശങ്ങൾ
നിങ്ങളുടെ 

വസന്തങ്ങളെ 
പരിഭാഷപ്പെടുത്തുമോ
എന്നോർക്കാതെ 

പറവകളുടെ 
ഉയരങ്ങളിൽ നിന്ന്
ഓർമകളിലേക്ക് 

എടുത്ത് ചാടാതിരിക്കാൻ
കിണഞ്ഞു ശ്രമിക്കുക
ആത്മസംയമനം
അല്ലലുണ്ടാക്കാറില്ലെന്നറിയാമല്ലോ.
ആ അലസതയിൽ
ഞാൻ യുവത്വം
ഉപേക്ഷിച്ചു
കാലമെന്ന പേരിൽ
ഒരു വാഹനം എന്നെ
ഭാവിയിലേക്ക്
കടത്തിക്കൊണ്ട് പോയി
വൈകാതെ വന്ന
വാർദ്ധക്യത്തെ ഞാൻ
വല്ലാതെ തഴുകിയോമനിച്ചു.
പ്രഭാതങ്ങളിൽ 

ഉയിർ വിട്ടുപോയി,
വഴുവഴുപ്പുള്ള 

വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ
വഴുതി വീണു കൊണ്ടേയിരുന്നു,
നിശാനിറങ്ങളുടെ 

നീലപ്പകർച്ചകളിലേക്ക്
നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ
വന്ന് നിറഞ്ഞു
ഓർമകളായി
ആശംസകളായി
തൊട്ടടുത്ത 

കാലങ്ങളിലേക്ക്
മുറിവുകളുടെ നദി
കണക്കെ ഒഴുകിപ്പോയി.
സാധ്യതകളുടെ
ഈ നഗരത്തിന്റെ
വേരുകളിൽ
കൈമോശം വന്ന
വഴികൾ കുറുകെ
വലിച്ചു കെട്ടിയ
ഇലക്ട്രിക് തന്ത്രികൾ,
മഞ്ഞകാബുകൾ,
ചുവപ്പൻ ട്രാമുകൾ 

എന്നിവയ്ക്കിടയിലെ
തുകൽചെരിപ്പുകളുടെ
ഈണത്തെ കൂസാതെ
ചുരുട്ട് വലിക്കുന്ന
തെരുവിലെ ഗായകന്റെ
വിലാസമാരെങ്കിലുമാരായുമ്പോൾ
അയാൾ
സംഗീതം മറക്കുകയാവും
വിശപ്പിന്റെ താളം
അയാളെ അതിവേഗം 

ആഞ്ഞു വലിക്കാൻ
പ്രേരിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും
കീറിത്തുന്നിയ 

കീശയ്ക്കു പിറകിലെ
പഴക്കം വന്ന ഹൃദയം
പ്രായം മറന്നു മിടിക്കുന്നുണ്ടാവണം
ശ്രദ്ധിക്കൂ
ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് 

ആ തുകൽ ചെരിപ്പിന്റെ 
ഈണം കേൾക്കാം
ലബ്‌... ടബ്.. ലബ്.. ട !
ഒരു പിടച്ചിലിൽ
ദേഹത്തിനു കുറുകെ
ചുവന്ന വാഹനം 
കയറിയിറങ്ങിപ്പോകുന്നു
ഹൗറാബ്രിഡ്ജ് മാതിരി
നീണ്ടു നിവർന്ന വിചാരത്തിലേക്ക്
ചുവപ്പ് പടർത്തി
പാഞ്ഞുപോയ വണ്ടി
എന്ന കണക്കിന്
ബോധത്തിൽ നിറയെ
ടയറുരഞ്ഞ പാടുകൾ.
നോവുകളുടെ 

ഈ ആൽഫബെറ്റിങ്ങനെ
പരിക്ക് പറ്റി കിടക്കവേ
പാഞ്ഞു വരുന്ന
അടുത്ത വിചാരത്തിലെ
ഡോറിൽ തൂങ്ങി
രക്ഷപെടുകയല്ലാതെ
മറ്റെന്ത്?
കെട്ടുപോയ ഓർമക്കൂടിന്റെ 
അവശതകളിൽ 
ഒന്നും തിരഞ്ഞു 
കിട്ടാത്തവരായിരിക്കെ
വെള്ളക്കടലാസ് നിറയെ
കോറി വരച്ച 
ചിത്രങ്ങൾ കണക്ക് 
ബോഗൺവില്ലപ്പൂക്കളിതളുകൾ തിങ്ങി 
വസന്തത്തിന്റെ വരവോടെ നമ്മൾ
തോറ്റവരായി..
കാലം കടന്നു പോകെ
അവസാനത്തെ ജീവൻ
എന്ന നിലയിൽ നീരിലെ കരിമീൻ
കാതറീന്റെ കൈക്കുമ്പിളിലേക്ക്
പിടഞ്ഞു കയറി.
മൽസ്യങ്ങൾ നഷ്ടമാവുന്ന
ഈ അവസ്ഥയിൽ
ഏകാന്തതയെ 

ഒരു ജലജീവിയായി 
സങ്കൽപ്പിച്ച്
ജലം ഒഴുക്ക് തുടർന്നു.
മീനിന്റെ ഉടലിൽ
കാതറീൻ തനിച്ചായി
അവളുടെ 

ചുവന്ന പ്രണയത്തിന്റെ
ശ്വാസോച്ഛാസം നഷ്ടപ്പെട്ടു
ചെകിളപ്പൂക്കളുടെ
ഇതളുകൾ അടർന്നു.
വേരിൽ നിന്ന് പോന്നവർ എന്നിരിക്കെ
തുലച്ചു കളഞ്ഞ ഓർമകളിൽ
അവൾ തന്റെ പേര് 

നിർത്താതെ 
തിരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു

#ദുരിതാനുസാരികളുടെജീവിതത്തെകുറിച്ചുള്ളചിരിപ്പാട്ട്

ഏത് മോശം സാഹചര്യങ്ങളിലും
മഴയെ ഇഷ്ടപെടുന്ന
ഒരാളെന്ന നിലയിൽ
അർദ്ധരാത്രിയിലെ മഴ
എന്ന രൂപകം
എന്നെ വല്ലാതെ
ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്
അത് കൊണ്ട്
അത് കൊണ്ട് മാത്രം
തല്ക്കാലം
ദുഖങ്ങളിൽ നിന്ന് 

സാഗരങ്ങളും 
താരകങ്ങളും 
നഗരങ്ങളും 
മാറ്റിവെയ്ക്കുന്നു.
ആനന്ദങ്ങളിലേക്ക്
സാക്സഫോണുകളും
മെറ്റൽഫ്ലൂട്ടുകളും
പിയാനോകളും
ചേർത്ത് വെയ്ക്കുന്നു
ഇനിയീ ഗതകാല ഭാവനയെ
ഇങ്ങനെ തുന്നിവെച്ചാൽ മതിയാവും..
മറ്റൊന്നുമല്ല
നമ്മുടെ മത്തങ്ങാ തോട്ടത്തിന്
നടുവിലുള്ള നഗ്നതയെ
ക്ഷണിക നേരം കൊണ്ട്
നഷ്ടപെടുന്ന
മന്ത്രികനിമിഷങ്ങളുടെ
നീലനിറങ്ങളിൽ നിന്ന്
അഴിച്ചു മാറ്റിക്കെട്ടാൻ
ആനന്ദങ്ങളെ പണിപ്പെട്ടു
പരിഭാഷപ്പെടുത്തുന്ന
വയലറ്റ് മുടിക്കാരികുട്ടിക്ക്
എത്ര പൂക്കളുടെ കരുത്ത്
വേണ്ടിവന്നേക്കും?
ചായക്കപ്പിൽ
നക്ഷത്രങ്ങളും
ബൂട്ടിൻതുമ്പിൽ
മഞ്ഞുകണങ്ങളും
മേപ്പിൾ മരങ്ങൾ
ഇലകൾ വീഴ്ത്താത്ത
ശിശിരങ്ങളുമാണ്
ഇനി നമുക്കുള്ളത്
ഇതൊരു തരം
മങ്ങിയ ഛായാചിത്രമായി
മാറുകയാണ്.
നിന്റെ അവസാനത്തെ
ചിത്രത്തിലേക്ക്
തോണി തുഴഞ്ഞു
ഞാൻ വരുമെന്ന്
ഉറപ്പ് പറയാനില്ല
നമ്മെ കണ്ടില്ലെന്നു
നടിച്ച അപ്പ്രിക്കോട്ടിന്റെ
സന്ധ്യകൾ
തീരുന്നേയില്ലല്ലോ
നമ്മൾ
ആശ്ചര്യചിഹ്നങ്ങളായിരുന്നു.
തല കുത്തി നിന്ന്
ലോകത്തെ കണ്ടവർ
നമ്മൾ
ചോദ്യചിഹ്നങ്ങളായിരുന്നു
തല കുത്തിനിന്ന്
മലക്കം മറിഞ്ഞവർ
നീല നീല
ചായമടിച്ച വീടുകളുടെ
നഗരത്തിൽ
തീർന്നു പോയ
കഥകളിൽ
ഒരിക്കലും
നമ്മളുണ്ടാവരുത്.
നമുക്ക് പങ്കിടാൻ
ആയിരം ആത്മഹത്യകളുടെ
സ്പര്ശങ്ങളല്ലാതെ
മറ്റെന്തുണ്ട് കിളിയേ..

വിഷാദോപനിഷത്ത് !

 നഷ്ടമായ ശ്വാസത്തെ   തിരഞ്ഞു തോൽക്കുന്ന   നാളുകളിലൊന്നിൽ   ഋതു മാറിവന്ന   മഴചാറൽ പോലെ   വിറച്ചു വീഴുകയാണ്   നമ്മിലാരുടെയോ നിഴൽ.   പരസ്പരം ഉ...